Naar oorspronkelijke publicatie
Marianne Heemskerk leefde met haar man Philip en drie kinderen een luxeleven, totdat hij onverwacht kwam te overlijden en ze in een financiële nachtmerrie belandde. Haar tweede ronde werd er een van het heft in eigen handen nemen: “Ik móést mezelf eruit trekken.”
‘Ik was sterk genoeg om in te zien dat ik mezelf hieruit móést trekken’
“Hij was nog maar een paar uur dood toen ik werd gebeld door de fiscalist: ‘Ik raad je aan om heel snel het huis te verkopen.’ Al het geld bleek op. Er was geen pensioen, geen overlijdensrisicoverzekering, hij had zijn lijfrentepolis niet betaald en ons huis was voor 80 procent beleend. Ik was heel boos op mijn man, maar ook op mezelf, omdat ik zo naïef was geweest.
Ik leerde Philip kennen via een contactadvertentie in de NRC. Hij bleek best rijk. Dat penthouse, die boot, die auto. Ik dacht: hij zit in de drugs. Ik vond het vaag, maar het viel mee: hij bleek investeerder. We konden uren praten. Hij was een ontzettend slimme man met humor. We reisden de wereld over: grote feesten, klassieke autorally’s en luxe vakanties. We woonden in een fantastisch huis van 550 vierkante meter met een zwembad, sauna, hamam en jeu-de-boulesbaan. We hadden een vakantiehuis in Zwitserland. Ik vulde mijn tijd met vrijwilligerswerk, bestuursfuncties, commissariaten en fundraising. Daarnaast was ik druk met de verbouwing en het inrichten van onze huizen.
Over geld werd niet gesproken. Ik wilde graag bijdragen, maar het huis was van Philip en op vakantie wilde hij businessclass vliegen en in dure hotels verblijven. Dat geld had ik er niet voor over, dus zo sloop het erin dat hij meer ging betalen. Ik stopte met werken toen de kinderen kwamen. Ik dacht: ach, eerst genieten. Maar het is moeilijk om er weer tussen te komen na zes jaar. Achteraf had ik beter een parttimebaan kunnen nemen. Niet werken betekent dat je geen pensioen opbouwt; parttime werken leidt tot een parttime pensioen. Ik had goede afspraken met mijn man moeten maken over hoe mijn thuisblijven financieel gecompenseerd zou worden.
Investeerder is een gevaarlijk beroep; je kunt niet altijd goed gokken. Philip had heel veel geld in een biotechbedrijf gestopt dat failliet ging. Ik merkte dat hij daar stress over had, maar hij sprak er niet echt over. Wel wilde hij ons huis in Zwitserland verkopen, omdat hij dat geld goed kon gebruiken voor de doorstart van dat bedrijf. Ik voelde dat er iets niet klopte, dus vroeg ik een gesprek aan met onze fiscalist om inzicht te krijgen in onze financiën. Ik kreeg een grote Excelsheet met getalletjes en termen waar ik niets van begreep. Steeds als ik wat vroeg, kreeg ik een antwoord dat ik niet snapte. Op een gegeven moment stop je met vragen; je gaat je dom voelen.
Philip zei dat als alles zou lukken, de kinderen van onze kinderen niet meer hoefden te werken. Daar heb ik me door laten sussen. Maar een paar maanden later overleed hij.
Aan rouwen kwam ik niet toe. Ik verkocht het huis en kwam terecht in een flat. Ik at dagelijks drie Cornetto’s, zakken chips vlogen erdoorheen en ik dronk te veel. Ik kwam bijna dertig traumakilo’s aan. Daar, in die flat, kwam het keihard binnen. Ik was alles kwijt: mijn man, de vader van mijn kinderen, mijn financiële zekerheid, mijn levensstijl, mijn huis waar ik zo gek op was. Hoe had ik dit laten gebeuren? Waarom had ik mijn hele leven opgehangen aan een man? Ik zag geen uitweg en dacht: ik wil niet meer.
Toen dat een paar keer goed binnenkwam, schrok ik enorm. Ik móést mezelf hieruit trekken, de woede loslaten, leren leven met het verdriet en doorgaan. Ik was sterk genoeg dat in te zien en besloot: ik ga opnieuw beginnen. Ik werkte aan mezelf met een coach en zette samen met een vriendin een platform op voor weduwen en weduwnaars.
Na twee jaar begon ik met mijn bedrijf Spraakmakend Marianne: ik bied mezelf aan als spreker, dagvoorzitter en trouwambtenaar. Ik wil verhalen vertellen, levens in positieve zin aanraken, mensen motiveren, laten zien wat ze kunnen. Ze leren hoe je kunt praten over verlies, rouw en veerkracht, welke lessen je eruit kunt halen.
Ik schreef het boek Dat regelt mijn man altijd, over mijn financiële nachtmerrie, en maakte er een theatervoorstelling over. Zo hoop ik andere vrouwen bewust te maken van het financiële schijncomfort binnen een relatie en aan te zetten tot actie.
Inmiddels heb ik een huis kunnen kopen van het legaat van mijn vader. Daar ben ik gelukkig. De kinderen zijn het huis uit, maar komen vaak langs. Het gaat ontzettend goed met ze. Ik heb de kracht en levensenergie weer terug die ik had toen ik nog betaald werkte, toen ik een ‘strong independent woman’ was. Ik ben zelfstandig, doelgericht en een veel vrolijkere en sterkere versie van mezelf.”
Plus Magazine, maart 2026
