Berooid na het wegvallen van je partner

Marianne Heemskerk (61) leefde een droomleven met haar man, die succesvol investeerder was. Totdat hij plotseling overleed en bleek dat zij opdraaide voor zijn miljoenenschuld. Nu heeft ze een missie: vrouwen helpen financieel zelfstandig te worden.

In september 2020 stuurt Philip Hartog zijn laatste berichtje in de gezinsapp. ‘Ik ga nu naar de operatieafdeling. Ik hou van jullie. Tot straks!’ Het is coronatijd, Marianne mag niet bij hem zijn. Een paar uur later gaat haar telefoon: Philip heeft een slagaderlijke bloeding gekregen tijdens zijn operatie. Zijn hart is meerdere keren stilgevallen, hij ligt in coma en is aangesloten op de hart-longmachine. De artsen zeggen dat het niet meer goed komt en Marianne maakt, in overleg met de artsen, de beslissing hem van de machine te halen. Samen met hun drie kinderen en andere dierbaren staat ze om zijn bed als hij overlijdt.

Nog geen vier uur later wordt ze gebeld door hun fiscalist. Ze moet het huis zo snel mogelijk zien te verkopen. Marianne: ‘Ik dacht: ben je nou helemaal gek? Hij is nog niet eens afgekoeld.’ Wat volgt is een onthulling die alles op zijn kop zet. Financieel blijkt er niets geregeld: geen pensioen, geen overlijdensrisicoverzekering, geen spaargeld en geen lijfrente. Wat er wel is? Een miljoenenschuld.

Wat Marianne niet wist: Philip had ruim 1,5 miljoen geïnvesteerd in een biotechbedrijf dat failliet ging. Om een doorstart te maken, sloot hij een commerciële lening van drie miljoen euro af – met hun huis als onderpand. In totaal zit er nu 4 miljoen euro schuld op het huis. Marianne had blind meegetekend. Ze moet nu elk kwartaal ruim 50.000 euro rente zien op te hoesten. Inkomsten zijn er niet en Marianne heeft geen idee hoe ze er financieel voorstaan. ‘Ik wist niet eens welke rekeningen er waren. Mijn zonen hebben Philips laptop moeten openbreken om inzicht te krijgen.’

Van luxe leven naar amper rondkomen

Marianne en Philip leerden elkaar in 1995 kennen via een contactadvertentie in de krant. Zij had een internationale carrière als new business-beursmanager, verdiende goed en reisde de wereld over. Hij omschreef zichzelf als ‘een iets te dikke marketeer met een boot in de grachten en een klassieke auto’. Marianne legde hem aanvankelijk op de nee-stapel, maar ging op aandringen van een vriendin toch met hem op date.

Ze viel meteen voor zijn intellect, humor en directheid. Philip bleek investeerder, werkte op het oog veel minder hard dan Marianne en toch stroomde het geld binnen. Marianne stopte op aandringen van Philip met werken toen ze zwanger raakte van een tweeling. Financieel was dat geen probleem, dacht ze. Ze woonden in riante huizen, hadden een vakantiehuis in Zwitserland en vlogen businessclass met hun tweeling en de dochter die ze later kregen de wereld over.

‘Over geld spraken we nooit. Dat hoefde ook niet. Ik was de waarde van geld compleet uit het oog verloren. Ik kreeg zakgeld, en als het op was, stortte hij bij.’

Maar als Philip er ineens niet meer is, moet Marianne meteen in de actiestand. ‘Rouwen was geen optie. Het huis móést verkocht worden, maar niemand mocht weten hoe nijpend de situatie was.’ Naar buiten toe doet ze alsof ze het huis wil verlaten vanwege de herinneringen. Ondertussen zoekt ze wanhopig naar een huurflat voor zichzelf, drie pubers en een stapel huisdieren – zonder inkomen.

‘Ik voelde me zó dom. Ik schaamde me om mensen te vertellen hoe het echt zat. Alsof ik gefaald had door niet op de hoogte te blijven van waar Philip al die tijd mee bezig was geweest. Ik was woedend op hem en op mezelf.’

Het droomhuis wordt verkocht, net boven de vraagprijs. Wat overblijft is precies genoeg voor een verhuizing naar een veel te dure huurflat waar een borgsom van vier maanden voor moet worden neergelegd. Iets anders kan ze niet krijgen, want ze kan geen inkomenszekerheid aantonen.

‘Ik heb echt gedacht: was ik maar dood. Dan hoefde ik deze shit niet op te ruimen.’

Plan gelddates

‘Hoe ongemakkelijk ook: ga met elkaar in gesprek over jullie financiële situatie. Als je dat niet doet, dan blijf je onwetend. In Nederland heerst er nog veel meer dan in andere landen een taboe op het spreken over geld. Veel vrouwen weten niet wat hun vriendinnen of partner precies verdienen, terwijl dat zo verhelderend kan zijn.

Zet tijdens dit gesprek je (angst voor) oordelen uit, wees transparant en schaam je niet voor je onwetendheid. Veel vrouwen zijn bang voor ruzies en denken: laat maar, maar je moet echt doorzetten en zorgen dat je goed geïnformeerd wordt. Laat elkaar uitpraten en kijk waar je elkaar kunt vinden en waar je anders over denkt. Bekijk jullie financiën echt als een team. Solistisch gedrag kan je duur komen te staan.’

Stel concrete vragen

‘Bereid je goed voor op jullie gelddates en stel concrete vragen over inkomsten, uitgaven, schulden en vermogen. Hoeveel breng jij binnen, hoeveel ik? Hoeveel houden we over als de vaste lasten eraf zijn? Hebben we schulden? Is de hypotheek goed opgebouwd? Hoeveel zullen we sparen? Waarvoor sparen we? Welke rekeningen hebben we?

Pak de stukken er echt bij, zodat je het met eigen ogen ziet en dus samen inzicht hebt en overal bij kunt. Plan een maandelijks geldritueel waarin je kijkt wat er binnenkomt en uitgaat, per kwartaal een sessie waarbij je verder kijkt dan inkomsten en uitgaven en de jaarlijkse financiële APK waarbij je ook naar je dromen en spaarpotjes kijkt en plannen maakt voor het nieuwe jaar.’

Zorg dat de relatie gelijkwaardig blijft

‘Toen ik thuis bij de kinderen bleef, heb ik lang over mezelf gedacht: ik kost alleen maar geld. Dat was funest om een gelijkwaardige, gezonde relatie op te bouwen. Het zou niet zo moeten zijn dat degene die meer verdient, bepaalt wat er met het geld gebeurt.

Zorg dus dat een disbalans over wie wat binnenbrengt niet een disbalans wordt in wie meer of wat mag uitgeven: dat is niet gelijkwaardig. Je kiest voor een bepaalde taakverdeling, wat er binnenkomt is van jullie samen en daar beslis je dus samen over. Zorg dat je allebei ook evenveel zakgeld hebt waar de ander niets over te zeggen heeft.’

Zorg voor een financieel veilige toekomst

‘Dit is een verwaarloosd maar zeer belangrijk punt. Zorg dat je weet welke verzekeringen jullie hebben. Is er een overlijdensrisicoverzekering? Is er een testament? Heb je alles goed en optimaal geregeld? Is het up-to-date?

Zeker met samengestelde gezinnen kan het anders heel vervelend worden, ook voor getrouwde stellen. En hebben jullie een levenstestament? Daarmee voorkom je veel ellende als de ander tijdelijk niet zelf kan beslissen over geld of medisch ingrijpen. Alles wat invloed heeft op jouw financiële toekomst moet je zo snel mogelijk goed regelen.’

Hang een prijskaartje aan onbetaalde zorg

‘Vrouwen die parttime gaan werken omdat er kinderen komen, bouwen een pensioengat op. Dat is niet eerlijk. Kinderen opvoeden, het huishouden en vrijwilligerswerk doen, op school bijspringen hebben ook waarde.

Zorg dus dat er een vergoeding tegenover jouw zorg voor de kinderen staat, zodat je pensioengat wordt opgevuld. Laat je bijvoorbeeld adviseren over een lijfrentepolis waarmee jullie ook voor jou geld voor later opzijzetten.’

Berooide weduwe herrijst

In die flat komt alles binnen. Marianne eet haar verdriet weg, drinkt te veel en komt dertig kilo aan.

‘Ik heb echt gedacht: was ik maar dood. Dan hoefde ik deze shit niet op te ruimen. Gelukkig schrok ik zo van die gedachten dat ik inzag dat ik uit de slachtofferrol moest en de verantwoordelijkheid voor mijn situatie moest nemen.’

Marianne zoekt hulp, werkt met een coach en start samen met een bevriende weduwe het platform Widow & Widowers. Ze krijgt een steeds sterker idee welke richting ze met haar leven op wil gaan. ‘Ik besefte: ik moet mijn stem gaan gebruiken.’

Wat begint met de podcast WidowTalk – over rouw en verlies – groeit uit tot een nieuw bedrijf: Spraakmakend Marianne. Ze gaat als spreker aan de slag en vertelt verhalen over veerkracht, verlies en opnieuw beginnen. Maar pas als haar businesscoach zegt dat ze vrouwen echt bewust moet maken van het financiële schijncomfort in relaties, valt het kwartje.

‘Ik wilde eigenlijk niet meer praten over de financiële problemen die ik had gehad, totdat ik besefte: maar juist dát is de kern van mijn verhaal. Mijn verhaal is extreem, maar staat symbool voor wat heel veel vrouwen overkomt. Zo veel vrouwen in Nederland zijn financieel afhankelijk van hun partner. Tot scheiding of overlijden alles onderuit haalt.’

Ze schrijft het boek Dat regelt mijn man altijd – Lessen van een berooide weduwe, waarin ze niet alleen haar eigen nachtmerrie beschrijft, maar ook praktische handvatten geeft: hoe krijg je inzicht in je financiën? Hoe voer je dit gesprek met je partner? Wat moet je nú regelen?

Marianne heeft inmiddels haar schaapjes weer op het droge. Ze woont in een huis dat ze kon kopen met de legitieme portie van de erfenis van haar vader, haar kinderen zijn volwassen en ze is weer aan het werk. Het gemis van Philip blijft, maar ze staat volop op podia.

‘Ik heb mijn levensenergie terug. Ik ben weer die strong independent woman. Berooid achterblijven is een ervaring die ik niemand gun. Van elkaar houden en geloven dat het goed geregeld is, is geen financieel plan. Dus regel het samen, zolang het nog kan.’

‘Ik was de waarde van geld compleet uit het oog verloren. Ik kreeg zakgeld, en als het op was, stortte hij bij.’

Dat regelt mijn man altijd

Dat regelt mijn man altijd door Marianne Heemskerk is te bestellen via spraakmakendmarianne.nl. Daar vind je ook informatie over de theatervoorstelling DRMMA, die Marianne maakt over dit thema.

Fotografie: Adobe Stock, Kerry-Lynn Prince / ProPhoto
Nouveau, 2026

Interview — Na overlijden man blijkt financiële malaise

Marianne Heemskerk (61) moest haar miljoenenvilla in Oud-Zuid verkopen nadat haar man was overleden. De oorzaak: financiële malaise waar zij geen weet van had. Ze overwon haar schroom en schreef er een boek over: Dat regelt mijn man altijd.

Door Malika Sevil, Amsterdam

Marianne Heemskerk (61) noemt zichzelf een paradijsvogel en dat mogen we ook letterlijk nemen. Ze is een dusdanig bonte verschijning dat ze, al wandelend over de Beethovenstraat in Oud-Zuid, zowat de nekken doet verrekken. Ze ploft neer op het terras van koffiezaakje Et Claire.

Haar tasje met miniatuurknuffelbeertjes eraan genaaid, krijgt een plekje op de stoel naast haar. Als ze van de fotograaf een compliment krijgt over haar kleurrijke outfit, neemt ze dat hartelijk in ontvangst. “Nee, beige is niet mijn kleur.”

Dit stukje Amsterdam, daar waar de rijken wonen en shoppen, is haar habitat. Tot een paar jaar geleden woonde ze in de Diepenbrockbuurt, waar de duurste huizen van Amsterdam staan. In 2021 had ze haar villa voor 5,2 miljoen euro te koop gezet. Rijkenmensenblad Quote maakte daar nog een reportage over: ‘Binnenkijken in het kleurrijkste huis van het land.’ Voor die ruim 5 miljoen kreeg de koper 422 vierkante meter woonoppervlakte, met heel veel printbehangetjes – waarover zo meer.

Marianne is een van de weinige vrouwen uit de well-to-do-kringen die openlijk vertellen over een plotselinge welvaartsval. Toen haar man Philip in 2020 op 61-jarige leeftijd vrij plots overleed, bleken de zaken er financieel zo beroerd voor te staan, dat ze van haar fiscalist het advies kreeg het huis aan de Herman Heijermansweg in Oud-Zuid te verkopen. “Dat hoorde ik vier uur na het overlijden van Philip. Zijn lichaam was nog warm.”

Ze was stupéfait. Ze had geen idee van zijn, en dus ook haar, financiële misère. Na verdriet, ongeloof, paniek en een periode van scherven rapen, kwamen de vragen. Waarom heeft zij, nota bene universitair opgeleid in bestuurs- en bedrijfskunde, nooit vragen gesteld over het geld? Waarom heeft ze een goede baan opgegeven voor het moederschap? Hoe had ze het anders kunnen doen?

Nu ligt er een boek en een theatershow: Dat regelt mijn man altijd. Hierin stelt ze haar eigen rol van onwetende echtgenoot ter discussie. “Ik noem mezelf een duffe doos.” Ook adviseert ze andere vrouwen (en mannen) hoe ze op het gebied van financiën gelijkwaardig(er) in een relatie kunnen zitten.

En zij was toevallig rijk, maar dit probleem gaat dwars door alle inkomensgroepen heen, zegt ze. Trouwens: ze is zelf ook niet met de gouden lepel in de mond geboren. “Ik zeg altijd: ik ben maar een simpele Amsterdamse uit West. Mijn vader had een schuimplasticwinkel. That’s it.”

Carrièrebreuk

Maar eerst even terug naar de ontmoeting met Philip. Het waren de jaren negentig. Zij had een goede baan als beursmanager en vloog de wereld over. “Ik had een obstinate contactadvertentie in NRC gezet. ‘Ik zoek een man die arrogant, eigenwijs, wispelturig en dominant is. Iemand die mij er wel onder kán, maar niet wíl houden’ – zoiets.”

Philip, een durfinvesteerder uit Amsterdam, reageerde. Hij, een man met een rode bandplooibroek en elleboogstukken op zijn tweedjasje en zij met al haar kleur. Leuk, maar niet mijn type, concludeerden ze beiden na een date.

Het werd toch serieus. Samen kregen ze drie kinderen en dat was ook het moment dat Marianne stopte met werken. “Philip zei: blijf toch lekker thuis. Dat is ook gezellig.” Zo geschiedde. “Hij verdiende toch genoeg.”

Dáár, op dát moment, had ze het gesprek moeten voeren, stelt ze in retrospectief. “Als je samen afspreekt dat er eentje minder gaat werken of stopt met werken, dan is het heel lastig om te zeggen: oké, maar mijn werk thuis heeft ook waarde. Hoe compenseren we dat? Hoe compenseren we mijn carrièrebreuk? En mijn pensioengat? Beslis samen over bestedingen.”

In een financiële escaperoom

Marianne kreeg zakgeld. Zo werd het natuurlijk niet genoemd, maar zo voelde het soms wel, zegt ze. “Dan kreeg ik te horen: ‘Is het nu al op?’ Dat geeft een ongelijkheid die ongezond is.”

Natuurlijk is het mooi als beide partners ongeveer evenveel verdienen, maar als dit niet zo uitpakt – en vrouwen zijn helaas vaker financieel afhankelijk – dan moet je een eerlijke verdeling vastleggen, zegt ze. “Hoe langer je wacht met dit gesprek, hoe moeilijker het wordt.”

Marianne durfde er zelf nooit over te beginnen en stelde het uit tot hij in het ziekenhuis lag, vlak voor een risicovolle openhartoperatie. Of hij iets op papier wilde zetten, voor het geval hij mocht omvallen?

Een totaal verkeerde timing natuurlijk, dat snapt ze nu ook wel. Hij werd boos, zij geïrriteerd. En ze kreeg een mailtje dat ze pas na de operatie durfde te openen. Het voelde, zo omschrijft ze, alsof ze een financiële escaperoom in werd gestuurd. “Zonder aanwijzingen.”

Daar kreeg ze een voorproefje van wat, na zijn dood, in de volle breedte duidelijk werd. In een notendop haar lezing: de zaken gingen niet goed. Philip had fors geïnvesteerd in een biotechbedrijf dat failliet ging. Hij kreeg vanwege de huizencrisis, onverwacht, geen hypotheek voor het huis aan de Herman Heijermansweg, terwijl hij de koop al wel had gesloten.

Hij zocht zijn uitweg in een noodgreep: hij sloot een private lening af, tegen een torenhoge rente van 7 à 8 procent. “Zelfs de erfenis die de kinderen van hun grootmoeder hadden gekregen, zat in het huis.”

The sky is the limit

Marianne loopt op haar groen-roze cowboyboots richting de Herman Heijermansweg op de Apollolaan. “Ik heb hier zoveel stappen gezet.” Ze zat op het Ignatius Gymnasium, werkte een tijd voor de RAI en later ging ze er wonen.

In die tijd leek the sky the limit. Vlak voor zijn dood kocht hij nog – zonder overleg – een Tesla Model X. Zij was druk met de inrichting van het huis. De keuken werd paars met geel. Er kwam een bioscoop met dertien stoelen en een bar met een pooltafel. Van de kelder tot de nok hing het huis vol met domotica.

“Die renovatie kostte denk ik wel een miljoen. Dat is het gekke als je zoveel hebt, dan voelt 1000 euro hetzelfde als bij een ander een tientje. Geld heeft geen waarde meer.”

Even later staat ze voor het kolossale huis aan de Herman Heijermansweg. Alle kleur is weg. De nieuwe bewoners hebben alles over laten schilderen. “Beige en wit,” weet ze, omdat ze nog wel eens binnen is geweest. Die spliksplinternieuwe geel-paarse keuken is eruit gesloopt en de behangetjes zijn weg.

Ze verwijt zichzelf dat ze nooit vragen heeft gesteld. Voor de relatie was dat ook beter geweest. Marianne denkt dat Philip nooit iets heeft gezegd omdat hij haar niet ongerust wilde maken. “En hij had ook een ego, hè. Zijn imago van succesvolle ondernemer stond op het spel.” Ze denkt dat die druk hem uiteindelijk te veel is geworden.

Nu woont Marianne in een appartement in Buitenveldert, werkt ze onder meer als auteur, spreker en theatermaker, en moet ze net als de meeste mensen op de centen letten. Ze vindt het best eng om haar verhaal te vertellen, zeker vanwege ‘de bedragen’, die nu naar buiten komen.

“Wat voor beeld zullen mensen van me hebben? Status boeide me niet zo, maar ik mis dat onbezorgde leventje nog wel eens. Aan de andere kant: nu kan ik mensen hopelijk iets leren, bewustzijn creëren door de fouten die wij hebben gemaakt.”

Bijschrift bij de foto

Marianne Heemskerk kreeg ‘zakgeld’: “Dan kreeg ik te horen: ‘Is het nu al op?’ Dat geeft een ongelijkheid die ongezond is.”

Foto: Joris van Gennip

Marianne Heemskerk: Dat regelt mijn man altijd, €29,95

Marianne erfde een miljoenenschuld van haar man

“Alleen thuis schreeuwde ik van frustratie”

Marianne Heemskerk (61) leefde een rijk en gelukkig leven met haar gezin, tot haar man onverwacht overleed. Hij bleek enorme schulden te hebben, waar zij niets van wist. “Het voelde alsof ik had gefaald.”

Interview: Laura van der Meer
Fotografie: Petronella Nitta

“De waarde van geld was ik volledig uit het oog verloren.”

“Omdat het hart van mijn man Philip nog maar een capaciteit had van zesentwintig procent, moest hij een zware hartoperatie ondergaan. Thuis had ik me al helemaal voorbereid op zijn terugkeer en revalidatie, die maanden zou duren. Het was coronatijd, dus ik mocht niet op de afdeling zijn vlak voordat Philip de operatie inging. Hij appte ons die bewuste ochtend in de gezinsapp: ‘Ik ga nu naar de operatieafdeling. Ik hou van jullie. Tot straks!’

Philip liet altijd blijken dat hij van ons hield, maar hij zei het nooit. Dat maakt die tekst zo waardevol. Even later kreeg ik een telefoontje. Philip had een slagaderlijke bloeding gekregen. Hij had al drie keer een bloedtransfusie gehad. Zijn hartslag viel weg, kwam weer terug en stopte daarna weer. Hij lag aan de hart-longmachine. Het was aan mij om de beslissing te nemen dat het zo niet meer ging. Philip lag in coma, zijn bloed was aan het klonteren, zijn lichaam gaf het op. Hij kon niks meer tegen ons zeggen, we konden hem alleen nog aanraken. Met de kinderen stond ik om hem heen toen hij stierf.

Toen we elkaar vijfentwintig jaar geleden leerden kennen, werkte ik als international new business exhibition manager. Ik verdiende heel goed en vloog de hele wereld over. Philip omschreef zichzelf als ‘iets te dikke marketeer met een zeilboot’ toen hij reageerde op mijn contactadvertentie in de NRC. Hij belandde direct op de nee-stapel. Een vriendin vond zijn brief leuk en zei dat ik toch met hem moest afspreken.

‘Het kost een biertje en een kwartiertje’, zei Philip, toen ik hem aan de telefoon had. Inderdaad, dacht ik toen ik hem zag op onze afspraak, met zijn gele zeiljack en bootschoenen. Toch viel ik helemaal voor zijn intellect, zijn harde humor en zijn directheid. Hij had een eigen bedrijf, een penthouse en een grote boot.

“Philip benadrukte dat ik niet hoefde te werken, er was meer dan genoeg geld.”

Philip reisde de hele wereld over om me te zien als ik voor mijn werk op pad was. Ik maakte werkweken van tachtig uur, maar Philip zag ik niet zo veel door zijn bedrijf. Dat vertrouwde ik niet. Omdat ik geen zin had in een man die misschien wel in het criminele circuit zat, wilde ik het uitmaken.

Philip legde me vervolgens uit dat hij een flinke erfenis had gehad, dat hij zijn vorige huis goed had verkocht en dat hij opdrachten deed voor venturecapitalists, ondernemers die veel geld investeren in startende bedrijven. Hij vertelde alleen nooit wat voor bedrijven dat waren en wat voor risico’s hij nam. Ik dacht: er staan miljoenen op zijn bankrekening. Die zullen echt niet ineens verdwenen zijn.”

“Er was geen weduwepensioen, geen lijfrentepolis en geen spaargeld.”

Grote feesten

“Toen ik zwanger was van onze tweeling, werd ik ontslagen. Mijn baas zag mij geen tachtigurige werkweken meer maken nu ik moeder werd. Dat er zo makkelijk door mijn werkgever met mij werd omgegaan, raakte me. Anderhalf jaar na de geboorte van onze zoons kregen we nog een dochter. Ik wilde daarna graag weer aan het werk, maar Philip vond het wel fijn dat ik nog even thuis was zolang de kinderen klein waren. Hij bleef benadrukken dat ik niet hoefde te werken en dat er meer dan genoeg geld was. Het voelde haast egoïstisch om toch een baan te zoeken.

“Ik voelde spanning bij Philip, maar hij vertelde me niets.”

We verhuisden naar een riante villa in Bloemendaal en hadden een vakantiehuis in Zwitserland. Met onze kinderen vlogen we overal eerste klas naartoe. Philip en ik hadden het goed en dat wilden we graag delen. We organiseerden grote feesten in onze gigantische tuin. Er vonden tuinconcerten plaats, er traden bandjes op, we hadden een cocktailbar. Mensen die ik nauwelijks kende belden mij om te vragen of ze op onze feesten mochten komen. Iedereen was altijd welkom.

Tegelijkertijd werd er ook over mij gepraat. Veel vrouwen noemden mij een golddigger. Wat moest ik nou met Philip? Er was zo veel afgunst in Bloemendaal, dat ik onze kinderen daar niet langer wilde laten opgroeien. We verhuisden terug naar Amsterdam en kochten een geweldig huis van vijfhonderd vierkante meter in Oud-Zuid. Maar de tijden waren veranderd. Omdat Philip en ik niet in loondienst waren, kregen we geen hypotheek. We moesten de villa zelf financieren met ons spaargeld.

In dezelfde periode verloor Philip veel geld met een investering in een bedrijf. ‘Als het zo doorgaat, moeten we het huis verkopen’, riep hij uit. Dat zal wel meevallen, dacht ik. Philip was een nog grotere dramaqueen dan ik kan zijn. Ondertussen zag ik dat hij een nieuwe Tesla op de oprit had staan, die hij voor 2.200 euro per maand had geleased. Zelf bleef ik ook gewoon drie keer per week naar mijn personal trainer gaan. Kennelijk kon dat financieel, concludeerde ik.

Maar ik voelde wel een verandering bij Philip. Al zijn spieren waren één bonk spanning als ik hem aanraakte. Hij was veel te zwaar, dronk te veel, kon uit het niets verbaal agressief worden en pufte als een oude man. Regelmatig drong ik er bij hem op aan iets aan zijn gezondheid te doen. Philip was bang voor ziekenhuizen en artsen, waardoor zijn slechte hartfunctie veel te lang onopgemerkt bleef. Hij stond onder hoogspanning door alle financiële stress, waarover hij mij niet inlichtte. Dat moet eenzaam zijn geweest.”

Woede en schaamte

“Philip was nog maar net overleden toen ik een telefoontje kreeg van zijn fiscalist. Nadat hij mij gecondoleerd had, zei hij dat ik haast moest maken met de verkoop van het huis. Ik wist niet wat ik hoorde! Na de uitvaart, toen ik met de fiscalist bij de notaris zat, kwamen alle lijken uit de kast.

Ik kon óf de erfenis weigeren, óf proberen het huis goed te verkopen zodat ik er met mijn gezin nog iets aan zou overhouden. Er was een schuld van miljoenen. Er bleek geen weduwepensioen te zijn, geen lijfrentepolis en ook geen spaargeld. Omdat ik geen inloggegevens had van Philips laptop en telefoon, hebben mijn zonen geholpen om het open te breken. Op die manier konden we zien welke rekeningen er waren.

Voor rouw was geen plek. Ik moest in de actiemodus en zat met ontzettend veel boosheid. De kinderen waren alleen maar behulpzaam. De twee oudsten zaten in hun eindexamenjaar en richtten zich volledig op school. Als ik overdag alleen thuis was, schreeuwde ik mijn frustratie eruit.

Voor mijn omgeving moest ik alles verborgen houden. Zodra bekend zou worden dat het water mij aan de lippen stond, zou dat de verkoopprijs van het huis in gevaar brengen. Ik deed alsof ik er niet langer kon wonen vanwege alle herinneringen aan Philip. Ik schaamde me te veel om te vertellen hoe het echt zat. Het voelde alsof ik had gefaald, omdat ik niet wist waar Philip al die tijd mee bezig was geweest. En Philip had gefaald in hoe hij de dingen had aangepakt en had achtergelaten voor ons.

Ondertussen moest ik een huurflat zien te vinden voor mij, mijn drie kinderen en onze honden en katten. Maar welke verhuurmakelaar wilde mij nou iets toezeggen, zonder baan en zonder inkomsten?”

Blijvend gemis

“Was ik maar dood, heb ik weleens gedacht. Nu moest ik alle shitzooi opruimen. Ik ging ongezond eten en kwam dertig kilo aan. Tijdens het uitlaten van de hond ging er door mijn hoofd dat ik het water in kon lopen en daarna nergens meer last van zou hebben. Ik schrok van die gedachte en besefte dat ik erg in de slachtofferrol zat. Je hebt altijd nog een eigen verantwoordelijkheid. Ik zocht een lifecoach op en leerde dat ik geen mislukking ben.

Met de verkoop van het huis en het vakantiehuis in Zwitserland kon ik de schulden afbetalen. Daarnaast hielden we een klein beetje leefgeld over. Als ik kijk naar hoe mijn kinderen het hebben gedaan in deze onzekere, moeilijke tijd, ben ik ongelooflijk trots. Ik heb ze vroeger enorm verwend, maar ze hebben zich nooit zo gedragen toen we niets meer hadden. Hun studie kon ik niet betalen. Die hebben ze op eigen houtje bekostigd met hun bijbanen.

Mijn dochter doet een dubbele bacheloropleiding in Utrecht en loopt stages in China en Japan. Mijn ene zoon is cum laude afgestudeerd aan Nyenrode en zijn tweelingbroer is met high merits geslaagd voor zijn masters in Cambridge.

“We hielden grote feesten in onze gigantische tuin, iedereen was altijd welkom.”

Door alles wat er is gebeurd, heb ik mijzelf opnieuw moeten uitvinden. Ik ben in mijn vorige leven echt de waarde van geld uit het oog verloren. De exorbitante feestjes van vroeger zijn er niet meer. Het is ook niet wat ik mis. Als ik nu de foto’s terugkijk, zie ik dat ik met achtentachtig procent van de mensen geen contact meer heb. De mensen die zijn gebleven, komen nu zelf langs met een fles wijn of sushi als er iets te vieren is.

Inmiddels ben ik voor mezelf begonnen als spreker, schrijfster, theatermaakster, podcastmaker en trouwambtenaar. Ik heb mijn eigen sprankeling en zelfstandigheid weer teruggevonden. Mijn leven en dat van de kinderen gaat verder. Maar het is wel een leven waarin de kinderen het zonder hun vader moeten doen. Op de momenten dat zij hun diploma’s halen of dingen bereiken waar ik razend trots op ben, zit ik stil te huilen. De man met wie ik dit allemaal had willen delen, is er niet meer om dit met ons mee te maken.”

Dat regelt mijn man altijd

Met haar boek Dat regelt mijn man altijd en de theatervoorstelling DRMMA wil Marianne andere vrouwen waarschuwen voor het gevaar van financiële afhankelijkheid.

spraakmakendmariann

De ommezwaai

Ineens weet je: het moet anders. Je leeft maar één keer en wel NU. Petra Schouten (1971) spot mensen die voor een compleet nieuw leven kozen.

Marianne was huismoeder

‘Na zijn dood belandde ik in een financiële nachtmerrie’

Marianne Heemskerk bleef na het overlijden van haar man achter als een berooide weduwe: “Een ervaring die ik niemand gun.”

“Voor ik moeder werd, had ik een fantastische carrière. Als bedenker en realisator van internationale new business beursconcepten heb ik alle KLM-huisjes gespaard. Daarna maakte ik als businessunitdirecteur werkweken van 70 uur. Op mijn 38ste raakte ik zwanger van een tweeling. Mijn man stelde voor dat ik stopte met werken. Hij was investeerder, financieel kwamen we niets tekort. De overgang naar mijn nieuwe rol als financieel afhankelijke huismoeder was groot, maar met drie kinderen onder de 2 – een jaar na de jongens werd onze dochter geboren – was ik te druk om daarbij stil te staan. We hadden een heerlijk leven tot mijn man Philip in 2020 onverwacht overleed en ik op mijn 56ste in een financiële nachtmerrie belandde.

Mijn man bleek zijn financiële zaakjes niet zo goed op orde te hebben als ik dacht. Hij investeerde flink in een bedrijf dat failliet ging. Om een doorstart te kunnen maken, sloot hij een lening af met ons huis als onderpand. Ja, ik heb getekend, maar ik wist niet waarvoor. We spraken thuis nooit over financiële zaken. We hadden niet eens een gezamenlijke rekening. Ik kon dus ook niet bij ons geld. Er was geen overlijdensrisicoverzekering, geen pensioen, zelfs zijn lijfrentepolis was niet betaald. Trauma op trauma, nul zekerheid. Ook voor de kinderen. Maandenlang leefde ik op de automatische piloot.

In de hoop wat geld te verdienen en omdat lotgenotencontact belangrijk is, startte ik met een bevriende weduwe het platform Widow&Widowers. Een goede bezigheidstherapie, waarmee ik in elk geval mijn rouw naar achteren kon schuiven. Een inkomen leverde het niet op. Negen maanden na Philips overlijden werd ons huis verkocht, dat voor 80 procent was beleend. Van het resterende bedrag moest de erfbelasting nog af. Uiteindelijk hield ik precies genoeg over voor de verhuizing naar een kleine huurflat. De kinderen gingen mee, maar de jongens gingen al snel het huis uit.

Tussen onze oude meubelen en de onuitgepakte dozen heb ik een jaar lang geflirt met een depressie. Ik dronk te veel, zorgde slecht voor mezelf en kwam dertig kilo aan. Eenmaal op de bodem, kun je alleen nog maar omhoog. Financieel liep ik vast; het weduwenplatform leverde niets op en daar stopte ik mee. De podcast Widowtalk wilde ik wel blijven maken. Praten met experts en lotgenoten over onder meer het regelwerk en de rouw waarmee je na een overlijden te maken krijgt, gaat me goed af. Maar ik wilde meer en breder, levensverhalen vertellen; niet alleen praten over rouw en verlies. Rouwen en… opeens viel het kwartje: trouwen.

Diezelfde week schreef ik me in voor een opleiding tot trouwambtenaar. Uit mijn behoefte om te spreken, is mijn bedrijf Spraakmakend Marianne ontstaan: mijn stem gebruiken als boodschapper, een missie die ik tot in mijn tenen voel. Een gevoel van zijn en weten. Inmiddels ben ik ook auteur. Mijn persoonlijke ervaring als weduwe zonder financieel vangnet ligt aan de basis voor Dat regelt mijn man altijd.

Met mijn boek, dat 11 maart verschijnt, hoop ik vrouwen tot actie aan te zetten en hen bewust te maken van het financiële schijncomfort van een relatie. Als iemand weet waarover ze praat, ben ik het: de dochter van een schuimplasticverkoper uit Amsterdam-West, die trouwde met een rijke vent en niet alleen zichzelf verloor in dat super-de-luxe leventje, maar ook in de realiteit.

Die donkere periode in mijn leven heeft ook iets positiefs: het dwong me op een andere manier in de spiegel te kijken. Ik heb mezelf opnieuw uitgevonden, er is weer licht in mijn leven.”

Wie

Marianne Heemskerk (1964)

Relatie
Geen, moeder van twee zoons (22) en een dochter (21)

Is
Spreker, auteur, podcaster, trouwambtenaar en theatermaker

Was
Werkzaam in diverse managementfuncties tot ze kinderen kreeg en huismoeder werd, die zich nooit bemoeide met geldzaken

Ommezwaai
Omdat Marianne door het overlijden van haar man in een financiële nachtmerrie belandde en ze werd gedwongen om haar leven opnieuw in te richten

Website
Spraakmakendmarianne.nl

Insta
@Spraakmakendmarianne

Boek plus theatershow
Dat regelt mijn man altijd

Quote op de fotopagina

‘Ik heb mezelf opnieuw uitgevonden’