Naar oorspronkelijke publicatie
Dit keer geen eerste maar laatste miljoen. Want uw luxeleven kan zomaar op drijfzand gebaseerd zijn.
Tekst: Olivier van Kuyen
Beeld: Kerry-Lynn Prince
‘Op 9 september 2020 overleed mijn man Philip. Vier uur na zijn overlijden hoorde ik van onze fiscalist dat ik snel het huis moest verkopen, want ik zat diep in de problemen. Ben je nou helemaal van de pot gerukt, dacht ik nog, hij is nog niet eens afgekoeld! Maar twee weken later bleek dat ik niet eens de begrafenis kon betalen. En dat terwijl ik in een huis van 5,2 miljoen euro in Amsterdam-Zuid woonde.
Voordat ik mijn man leerde kennen, via zo’n bekende contactadvertentie in NRC, had ik een goede baan en mijn eigen middelen. Hij leefde op veel grotere voet. Ik snapte niet zo goed wat zijn bedrijf deed, maar hij vloog overal businessclass naartoe en woonde in een duur penthouse aan de gracht. Eerst dacht ik dat hij wel in de drugs moest zitten, maar hij bleek venturecapitalist te zijn. Dat ging jaren goed. We woonden in een waanzinnig huis in Bloemendaal met een parkachtige tuin, zwembad, sauna, hamam en zelfs een boomgaard.
We hadden peperdure vakanties met onze drie kinderen, die ook verder niets tekortkwamen. Dat ik zou werken vond hij niet zoveel toevoegen. Ik kreeg ruim zakgeld en als dat op was, stortte hij bij. Verder werd ik overal buitengehouden.
In 2015 verhuisden we naar Amsterdam en toen bleek voor het eerst dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn was. We hadden het huis al gekocht, maar door het staartje van de bankencrisis kregen we de hypotheek niet rond. Zonder salaris geen hypotheek. Toen hebben we alle aandelen te gelde gemaakt om het toch rond te krijgen, en dat terwijl we niet lang daarvoor nog een huis in Zwitserland hadden gekocht.
In dezelfde periode had Philip een enorme investering gedaan in een biotechbedrijf. Dat ging failliet, maar hij geloofde zo sterk in een waanzinnige exit dat hij een commerciële lening van 4 miljoen euro aanging om een doorstart te maken. En ik alles maar blindelings tekenen wat hij voor me neerlegde.
Na zijn dood bleek dat er geen exit zou komen en ik dus de lening niet kon afbetalen, maar wel een rente van 7 procent moest ophoesten. De grootste verrassing? Hij had ons huis als onderpand ingebracht; het bleek voor 80 procent beleend. Geen wonder dat hij zo veel stress had voor zijn dood. Z’n hartcapaciteit was nog maar 26 procent.
Toen mocht ik alles alleen oplossen. Er kwam niets meer binnen, terwijl het geld er met bakken uitvloog. Zo moest ik per kwartaal 52.000 euro rente ophoesten. Er bleek dus inderdaad haast te zijn bij de verkoop van het huis.
Ondanks een tegenstribbelende makelaar lukte het na een halfjaar om het nét boven de vraagprijs te verkopen. Ik was intussen verkast naar een te dure huurflat vlak bij het Olympisch Stadion. Ook dat was niet makkelijk, want ik had weliswaar geen inkomen, maar nog “te veel” om in aanmerking te komen voor sociale huur.
Ik weet dat ik met mijn studies bestuurs- en bedrijfskunde niet achterlijk ben, maar ik ben erg naïef geweest. Ik was het afhankelijke huisvrouwtje geworden. Nu zit ik in het bestuur van het biotechbedrijf, maar dat wil mij niet uitkopen en ook de lening niet terugbetalen.
Ik heb nooit een plan B van mijn man kunnen ontdekken, dus ik snap nog steeds niet wat hij toen dacht. Met mijn nieuwe boek Dat regelt mijn man altijd hoop ik vrouwen te waarschuwen nooit dezelfde fout te maken. Hoognodig, want acht op de tien vrouwen in Nederland zijn financieel afhankelijk van hun man.’
‘Hij had ons huis als onderpand ingebracht; het bleek voor 80 procent beleend.’
Is spreker, theatermaker, podcastmaker en trouwambtenaar. Richtte het platform Spraakmakend Marianne op. Wil met haar boek en theatershow vrouwen waarschuwen voor een al te afhankelijke relatie.
