Het is gebeurd.

Op 11 maart stond ik voor het eerst op het podium met DRMMA. Ik had er lang naar toegewerkt, maar toen het moment er eindelijk was, voelde het toch anders dan ik had verwacht. Groter. Echter. En eerlijk gezegd ook gewoon een beetje spannend.
Het verhaal dat ik in mijn boek 'Dat regelt mijn man altijd' heb opgeschreven; over hoe mijn leven plotseling kantelde, over geld, afhankelijkheid en opnieuw beginnen, stond nu ineens live voor een zaal vol mensen. Mensen die luisterden, herkenden, lachten en soms even stil werden.

Dat doet iets met je.

De aanloop

De weken voor 11 maart waren intensief. Een voorstelling maken over je eigen leven is iets anders dan erover schrijven. Bij een boek zit er altijd nog afstand tussen jou en de lezer. Op het podium niet. Daar sta je. In het licht. Met je verhaal. En je weet pas op het moment zelf hoe het landt.
Ik had de tekst vaak genoeg geoefend om hem te kennen. Maar oefenen is niet hetzelfde als doen. In de dagen voor de show merkte ik dat ik steeds opnieuw afwoog: is dit het goede moment? Is dit verhaal klaar om gedeeld te worden? Ben ík klaar?
Het antwoord, zo bleek, was ja.

Op het podium

Toen ik daar stond, de zaal in keek en de eerste woorden zei, viel er iets weg. De spanning, de twijfel, de voorbereiding. Wat overbleef was het verhaal zelf. En de mensen die er zaten om het te horen.
DRMMA gaat over een leven dat er van de buitenkant goed uitzag. Een carrière, een gezin, een man die de financiën regelde. En dan, op je 56e, word je zonder waarschuwing een berooide weduwe. Huis verkopen. Opnieuw beginnen. En langzaam ontdekken hoe het eigenlijk zit met geld, afhankelijkheid en de stille afspraken die je in een relatie maakt zonder dat je het doorhebt.
Het is een persoonlijk verhaal. Maar wat me die avond opviel, en wat me eigenlijk ook al opviel bij de reacties op het boek, is hoe weinig persoonlijk het tegelijkertijd is. Hoeveel vrouwen dit herkennen. Hoeveel mensen in de zaal zaten te knikken, of even wegkeken omdat het te dichtbij kwam.
Dat is precies waarom ik dit doe.

Na afloop

Na de voorstelling kwamen mensen naar me toe. Met een compliment, maar ook met hun eigen verhaal. Met herkenning. Dat zijn de momenten waarom je op een podium gaat staan.
Niet om aandacht. Maar omdat een verhaal soms iets los kan maken bij iemand anders dat al lang zat te wachten om losgemaakt te worden.

De aandacht die volgde

Nog voordat de inkt droog was, begon de telefoon te rinkelen.
Ik heb inmiddels interviews opgenomen met de Telegraaf, het Haarlems Dagblad, NH Dagblad, Radio 1 en Radio NH. Ook sprak ik met een journaliste van het Parool tijdens een wandeling door Amsterdam, door buurten waar ik heb gewoond, langs plekken die een rol speelden in mijn verhaal. Een gesprek dat voelde als een gesprek, niet als een interview.
Komende week volgen er nog meer: onder andere met Libelle, Zin, Plus en Nouveau. Zodra ze gepubliceerd zijn, deel ik ze op mijn social media en in mijn nieuwsbrief.
Ik had gehoopt op aandacht. Maar dit? Dit had ik niet verwacht. En ik ben er stil van, op een goede manier.

Was jij erbij op 11 maart en/of wil je op de hoogte blijven van publicaties, een tweede show en alles wat er verder gebeurt?

Meld je hier aan voor de nieuwsbrief!

Liefs, Marianne